Blogs

Hij weet heus wel dat hij iets stouts gedaan heeft

Je kent die filmpjes van honden die heel schuldig ogend kijken vast wel. Ze hebben dan iets kapot gemaakt, opgegeten of bijvoorbeeld binnen geplast. De begeleider geeft de hond dan een standje en de hond lijkt heel schuldig of vol schaamte te kijken.

Zinnen als: hij weet goed dat dit niet mag en hij weet dat hij fout zit volgen dan. De hond wordt aangesproken met een belerende of boze stem. Maar tonen deze honden wel echt berouw?

Het antwoord op deze vraag is nee! Honden tonen geen berouw. Waar ze wel op reageren is de stemintonatie en de houding die je aanneemt richting je hond. Dat kan de hond onzeker of zelf bang maken. Voor wie thuis is in de lichaamstaal van honden zal verschillende stresssignalen zien bij deze honden.

Je hond begrijp niet waarom je zo doet.

Ik zie de honden dan soms zitten met een stijve kwispel, liplikken, oogwit en een ingedoken houding. Dit geeft aan dat de hond geïnspireerd wordt. Persoonlijk vind ik het dan ook geen filmpjes om mee te lachen. Als je hond iets doet dat niet mag is het raadzaam om uit te zoeken waarom het gebeurt is, wat is de emotie achter het gedrag. En wat kan de begeleider doen om dit gedrag te voorkomen.

Maar hoe kan het dan dat als de hond in jouw afwezigheid iets kapot maakt of bijvoorbeeld binnen plast al direct een “schuldige” houding aanneemt? Zonder dat de begeleider nog iets gevonden heeft dat niet mag? Simpel! Honden leren associatief. Als de begeleider dus binnen komt na afwezigheid in een bepaalde context kan het dus beteken dat deze dus bepaald gedrag laat zien richting de hond.

In afwachting van dat gedrag gaat de hond al regeren op een manier de mens interpreteert als schuldig. Terwijl de hond heeft geleerd dat zijn begeleider mogelijk weer zo boos of mopperend thuis komt.

Door het projecteren van menselijke eigenschappen aan de hond, dit heet Antropomorfisme, gaan we er van uit dat de hond zich schuldig gedraagt. Maar niets is dus minder waar.

Misschien plast of sloopt de hond wel omdat deze zich niet veilig voelt in de afwezigheid van zijn begeleider. En is het een uiting van stress. Als de begeleider dan thuis komt geeft hij de hond ook nog een standje. Best zielig dus, vind je niet?

Bekijk het dus eens vanuit de hond. En bedenk je dan wat jij als liefdevolle begeleider anders kan doen om je hond te helpen.

Dit artikel is geschreven door hondengededragsdeskundige Nadieh Cuijten, Lighttown Dogs. Het kopiëren of doorsturen van dit bestand of afbeeldingen naar een derden zonder schriftelijke toestemming maakt inbreuk op het auteursrecht en is niet toegestaan. Delen via de deel knop is wel toegestaan.

Previous Post Next Post

You Might Also Like